Terug naar begin

Bevel is een bevel?

Het was een zonnige dag als zovele, maar het vooral ook rustig. Een beetje vergelijkbaar met een mooie zondagochtend hier in Nederland. Ik zat inmiddels al drie maanden in Libanon en er had een commando overdracht plaats gevonden. De hoogste baas van dat moment, Luitenant kolonel. Lensink, gaf het commando over aan de luitenant kolonel H.H.Dijcks. De heer Lensink had een goed inzicht in wat er in Libanon echt aan de hand was en ik kreeg ook vaak de indruk (door de manier van handelen) dat hij ook niet goed was voorgelicht over de werkelijke gang van zaken. Ik kreeg de indruk dat hij terug viel op het Ned. Indië concept in mindere mate. Dus weldegelijk een oorlogssituatie. Hij liet de manschappen dan ook vrij in hun doen en laten en liet de meeste verantwoordelijkheid bij de man zelf. Goed concept vergeleken met Vietnam, waar de regels het voor het zeggen hadden en leidde tot vele onnodige doden. De oorlog in Vietnam was dan ook nog maar pas vier jaar ten einde. Het Nederlandse leger had dit dus goed op gepakt.

We kregen dus een nieuwe Bataljons commandant H.H. Dijcks. Zoals zoveel hoog geplaatste legerofficieren die bijna Generaal kunnen worden, vond hij het nodig, of voelen hij een drang, om zijn naam te vereeuwigen. Ons leger was in de ogen van het Amerikaanse leger een zooitje ongeregeld was maar daar zijn de Amerikanen (die daar voornamelijk als waarnemers waren) toch van terug gekomen. Het liep bij ons als een trein en iedereen was goed gemotiveerd. Daar hadden zij niet van terug. Dijcks vond dat daar ook maar wat verandering in moest komen "Order en Netheid". Schoenen poetsen, die na een minuut weer vuil waren, was toch een prioriteit nummer een. Ten tweede moesten alle huisdieren weg van de posten. Elke gek weet tegenwoordig dat dieren juist een hele huiselijk sfeer kunnen geven en dat ze wat emotie betreft heel vertederend zijn en dat je je daar een beetje op kunt vast klampen. Nee, de dieren moesten weg. Hij probeerde in korte tijd, van Libanon, een kazerne te maken. Groeten met het ‘Presenteer Geweer’ enz. En zo waren er nog wel een paar andere zaken te noemen.

Wij hadden drie honden; een iets wat grote en twee van ongeveer 40cm groot. De sergeant van onze post zou dat wel even regelen. Ik was daar blij mee want waar laat je een hond zo gauw?

Dierenasiels waren er niet in Libanon en de mensen waren te arm om nog een hond te voeden.

Maar de sergeant, een stoere roodharige Indo met grote snor, die speciaal op onze post was gezet omdat deze toch wel iets gevaarlijker bleek dan er was vertelt. Hij kwam dan ook uit de kazerne Roosendaal waar het Corps Commando troepen liggen. Dit liet hij ons dan ook regelmatig weten dat hij en Groene baretter was. Dus de honden nam hij voor zijn rekening. (bijnaam de "Zeehond")

Twee van mijn maatjes kwamen heel triomfantelijk naar mij toe gestapt en vertelde in geuren en kleuren wat er met de twee hondjes was gebeurd. De sergeant had een dum -dum kogel gemaakt (de voorkant van een patroon zo bewerken dat deze gaat roteren bij het verlaten van het wapen) en dat ze de hondjes hadden neer gezet en deze hadden afgeknald. Daarbij vertelde ze nog heel trots dat ze de hersenen uit elkaar zagen spetteren. Ik wist wel dat er een paar bij onze post een beetje de weg aan het kwijt raken waren, maar dit slaat echt alles, dacht ik. Ik was geschokt door deze uitspraken, was boos, kreeg een brok in mijn keel. Ik wist me geen raad hier mee.

Lachend vertelde ze hoe de honden geen schedel meer hadden. Ik ben weg gelopen en wist niet hoe ik hier op moest reageren. Ik had zoiets "Dit kan er ook nog wel bij" De grote hond zouden we mogen behouden ook al was dat tegen de regels. Het probleem was dat deze drachtig was en dat gebeurde dus ook en er kwamen negen puppies. Twee overleden al snel na de geboorte de andere zeven bleven in leven. Een van de puppies konden we andere post geven, maar de anderen zou dus weer een probleem worden. De sergeant zou dit probleem ook oplossen en besloot om dit maal toch wat variatie aan te brengen. De puppies kregen op een na een touw om hun nek en werden van de rotsen in zee gedumpt. De laatste bleef bespaart, die mocht bij ons blijven. Hij kreeg dan ook de naam van ons "Lucky. De moeder van de puppies was zo’n goedzak, we mochten zelfs de puppies van haar uit het nest halen. Zegt toch wel iets van haar karakter. Ik probeerde dit ‘voorval’ maar gauw te vergeten, ik kon er toch niets meer aan doen.

Die dag, die er uit zag als een rustige zondag ochtend, waarmee ik begon aan het begin van mijn verhaal, verloopt eigenlijk net als vele dagen daar. Ik had wacht gedraaid tot 2 uur ’s nachts en ik kwam slaapdronken mijn bed uit. Ik keek waar iedereen was maar zag niemand. Mijn "grote vriend "de sergeant lag demonstratief te zonnen op de YP. Ik zei goedemorgen tegen hem maar hij gaf geen kick. Mocht kennelijk niet gestoord worden. Ik keek nog even achter de tent, die als keuken dienden, om te kijken waar iedereen toch was. Onze post was omgeven door een klein opgehoogd walletje en ik hoorde daar wat geluid vandaan komen. Ik liep het walletje omhoog en zag net twee van mijn maatje komen aanlopen. Jaap liep voorop en Herman er iets achter aan. Ik zag dat er iets tussen hun in zat. Ze hadden, van schouder tot schouder, een stok met daar aan vastgebonden de moederhond van de puppies. Ze was vast gebonden met haar poten aan de stok alsof ze een trofee was die al dood was. Alleen deze ‘trofee’ was nog in leven. Ik vroeg wat ze gingen doen. De sergeant had opdracht gegeven om de moederhond dood te maken, hoe? Dat mochten ze zelf weten maar niet schieten dat mocht absoluut niet. Nu snapte ik ook waarom de sergeant daar zo demonstratief ging liggen, hij lag daar immers nooit Hij wilde schijnbaar niets van het ‘ritueel missen.

De twee hadden een kuil gegraven van ongeveer 40cm.diep om de hond in te begraven. Ik vroeg:" Hoe gaan jullie dat dan doen?". Dat wisten ze nog niet helemaal was hun antwoord. Ik ging ook niet meer weg om dat ik het gevoel had dat ze er geen zak van terecht konden brengen.

Ze legde de hond in z’n graf neer, nog vast gebonden en al, en het piekeren begon. Ze hadden wel een plannetje uit gedacht want er lagen allemaal kranten in. Ik vroeg waar die kranten voor dienden. Na veel aarzelen kwam het er uit. Ze wilde de hond in brand steken levend. !Ik dacht dat ik het allemaal wel zo’n beetje gezien had, maar nee! Ik was witheet van woede, maar kon dit niet omzetten in daden. Ik was te gechoqueerd. Ik verklaarde ze voor gek, en ook dat zoiets toch echt niet kon. Zij bleven hammeren dat het een order was van de sergeant. Ik zwichtte daar ook voor "Orders zijn orders". Ik besloot om toe te zien hoe ze te werk gingen. Een van de jongens was even weg gegaan en was nu terug gekomen met een Jerrycan. Hij goot dat over het beest heen. Ik schreeuwde: "Hee toch niet levend hè?" Ik rook nu ook de diesel lucht. Ik vroeg of ze nu echt van plan waren om het dier te verbrandden met diesel en vertelde ze ook dat dit helemaal niet ging. Daar lag de hond, helemaal weerloos met de diesel over zijn hele lichaam en op zijn hoofd drop de diesel al in zijn ogen. Voordat ik het in de gaten had gooide Jaap een brandende lucifer op de hond. Even vatte het dier vlam en doofde direct. Ik riep nog "Zie je wel, diesel brand helemaal niet" Ik kraamde er nog iets uit van dat de diesel alleen brand als het door drenkt is. Gelijk kwam er nog meer diesel over het beest heen. Jaap stak een stuk krant aan en probeerde dit eerst is goed te laten fikken. Ik riep dat ik aan de sergeant ging vragen of we haar toch niet dood konden schieten. Terwijl ik naar de sergeant liep hoorde ik een enorme steekvlam. Ze hadden het beest in de fik gezet Koude rillingen liepen door mijn lichaam. Ik stormde het walletje op en zag de sergeant liggen. Ik vroeg of ik de hond mocht dood schieten. "Een kogel" was het antwoord. Nog voor hij was uitgesproken, stond ik naast mijn bed en pakte mij geweer. Rende naar het walletje, er over heen, wat ik zag was verschrikkelijk; de hond lag te woelen en te kronkelen van de pijn. Ik keek hem aan en zag zijn smekende ogen zo van "Maak er een eind aan" Ik zag de enorme pijn in zijn ogen. Hoe kon iemand toch zoiets doen? Ik legde mijn geweer aan en riep tegen de jongens dat ze opzij moesten gaan (mocht de kogel ergens op afketsen) Ik keek door mijn vizier en zag zijn ogen, ik mikte tussen zijn ogen en ik durfde niet meer naar zijn ogen te kijken………Ik drukte af "Ik zag zijn kop naar achteren slaan en ik dacht dat het nu gebeurd was. Ik liep op de hond af …maar het hele schouwspel ging gewoon door. De hond schreeuwde nu nog harder en ik voelde me nu nog schuldiger worden. Nu had ik de hond ook nog een keer extra pijn gedaan in plaats van haar daar van te verlossen. Ik zette de loop nog een keer tegen zijn kop, terwijl de sergeant duidelijk had gezegd maar een kogel te gebruiken. Hij kon van mij de boom in! Ik drukte nog een keer af. Zijn kopje sloeg nog een keer naar achteren, maar nu verdween de kogel via de achterkant van zijn hoofd naar zijn rug, ging daar naar binnen en ging via de achter zijde van haar lichaam weer naar buiten. Tot mijn grote verbazing hield het geluid nog niet op, het werd alleen maar erger. Nog was het lijden van de hond niet aan een einde gekomen. Ze bleef kermen en branden. Ik heb toen met de loop van mijn geweer zijn zwart geblakerde kopje opgetild en een beetje de plaats bepaald waar haar hart zou zitten en heb toen nog een keer afgedrukt Langzaam zag ik de hond weg zakken. Ik heb niets tegen de twee jongens gezegd, maar ik heb me omgedraaid en ben naar mijn bed gegaan.

De webmaster kan bevestigen dat er zo met dieren werd omgegaan. Echter wist voorheen niet beter dat de dieren werden afgeschoten. Als dierenvriend kan ik zeggen op zichzelf al een zeer vervelend gebeuren.

Honden waren dragers van verschillende bronnen van ziekten die ook op de mens konden overslaan. Echter ook mij doet het pijn toen ik bovenstaand verhaal voor het eerst las. Er was dus duidelijk iets mis met mensen die zoiets doen.

Ook dit was Libanon maar ik schaam me voor de militairen die zich hieraan schuldig hebben gemaakt. Ook zij droegen net als ik een blauwe baret. Maar in mijn ogen zijn dit geen vredesmilitairen. Ik distantieer me geheel van dit gebeuren maar aangezien het werkelijk heeft plaatsgevonden tijdens de vredesmissie heb ik het toch op internet gezet.

Naam van de schrijver bij webmaster bekend

 

Terug naar begin