Het is 27 jaar na dato. In de brievenbus vindt John Reinhard een Veteranenspeld begeleid met een brief van het ministerie van defensie.

In de brief spreekt de staatssecretaris zijn dankbaarheid uit om de geleverde inzet als blauwe baret in het zuiden van Libanon in 1980.

De brief en de speld roept bij John onverwachts veel herinneringen op waarvan hij dacht dat zij afgesloten of vergeten waren.
 Nu pas durft hij zijn dagboek te pakken die hij in deze bewogen periode heeft bij gehouden. En hij voelt dat het moment is aangebroken om vrijuit over zijn belevenissen te praten.

Het verhaal van een VN veteraan is geen gewone theatervoorstelling. John speelt geen personage maar zichzelf.  
Hij spreekt eerlijk en vrijuit over de uitzending, de twijfels over het nut hiervan en de gevolgen na de thuiskomst.
Hij gebruikt het theater om de beelden die in zijn hoofd voortleven op een simpele wijze vorm te geven.

Op 7 februari 2009 bezocht ik de voorstelling.
John nam ons mee naar toen de tijd in Libanon, na afloop was er de mogelijkheid om herinneringen op te halen met medeveteranen.