"Nog vier en 'n meur",
dan is het gallas
is Dutchbat tempo doeloe en is 't einde oefening,
Dan hangen 700 man hun blauwe baretjes aan de wilgen
of thuis aan de wand op een heel mooi plekje,
om er soms heel trots of stilletjes verliefd nog
naar te kijken.
Maar eerst nog even de weinig
zwoele nacht van Crailo door,
en ons geduldig laten huldigen en dan naar huis!
Naar huis, waar zoveel aan gedacht en over gedroomd
is,
dat het wel bijna moet tegenvallen.
Maar dat hoop ik toch niet voor je.
En dan: vertellen want thuis willen ze het weten,
hoe het was en wat wij deden.
Natuurlijk was de tijd van de
dikke boemen en de grote klappen.
allang voorbij toen wij hier kwamen.
Gelukkig maar!!
Maar vertel ze thuis toch maar, dat wij door hier te
zijn
een wereldoorlog hebben tegengehouden
of althans een tijdje hebben uitgesteld, -
of wij dat deden door waar te nemen en te
rapporteren,-
en dat wij zo de zeer doeltreffende wapens van
politieke
pressieen politieke opinie in stelling brachten,
veel doeltreffender dan geweren en kanonnen.
Terwijl door velen in ons vaderland gepraat wordt
over vrede,
hebben wij in Libanon iets voor de vrede gedaan.
En daarom vond ik Dutchbat kwayys.
En vertel thuis over ons Libanese
"afzien".
Wie thuis destijds het gevoel had te verboteren en
te degenereren
tot een slap en week geslacht, dat alleen maar barst
en slempt en consumeert
en discussieert.
Die heeft hier wel de kans gekregen, om dit te
logenstraffen.
Ik heb jullie vaak bewonderd.
En eigenlijk niet zozeer om je prestaties
alswel vanwege de mentaliteit, waarmee die werden
gepresteerd.
Het sfeertje van dat " dat moet kunnen" en
"ook dit is Libanon",
kreten om nooit meer te vergeten.
In Dutchbatt waren weinig middelmatige figuren.
En vergeet niet te vertellen van
de "prefab-sfeer",
waar ieder met zijn goede en slechte eigenschappen
driftig bijdroeg
tot de rijke variatie in de schepping.
Het ging er daar soms hevig en direct en primitief
aan toe:
onuitgesproken bleef er niets.
Daar nam je voor een ander de wacht over
en werden patrouilles gewisseld,
daar werd gebaald en gevloekt,
daar werd de spanning en vermoeidheid uitbundig
weggelachen,
tot iedereen zo oud was, dat er niemand meer te
stressen viel.
Dit samengaan van hartelijkheid en ruigheid
kom je in je hele leven niet meer tegen.
Op elke reunie zullen wij de herrinering daaraan
ophalen,
want vergeten doe je nooit.
Vertel ze thuis de ontroerende, de
vrolijke de droevige gebeurtenissen,
die wij samen hier beleefden
vertel ze van de moeder die
nadat haar eigen zoon allang uit Libanon was
thuisgekomen,
toch naar de jongens van die post, trouw elke week
een kilo echte koffie bleef verzenden
Vertel ze van 7-13B, hoe die geit - tot algemeen
genoegen - het
etensbord van die sergeant eegvrat.
Maar vertel dan ook, hoe op die zelfde post, op
"nog maar 15 en een meur" wij het drama
beleefden van Jan Hoiting,
na dat van Schut en Seebregts en De Wolf....
Vertel ze thuis van Fatima, de moslimvrouw van 7-5,
hoe ze het brood bereidde op haar vuur.
dat wij Christenen braken bij het vieren van de Mis
en 't Avondmaal:
als zulke dingen meer gebeurden dan zou het spoedig
vrede zijn...
Zo gaan wij Libanon verlaten: met
een lach en met een traan.
Vaarwel Libanon: Ik heb stierlijk van je gebaald en
mateloos van je genoten.......
" Maar ik voor mij zal nog
vaak denken:
ik zou nog even......
ik zal het missen straks: de prefabsfeer en 't
Lima-Papa leven
de maten, de patrouilles, de soldatenkost,
maar vooral, ik zal nooit vergeten:
wij hebben hier niet voor niets
gezeten........."
Bronvermelding vertel het ze thuis:
Dubbelvier donderdag 20 oktober 1993
geschreven door Aalmoezenier P. H. Raaymakers